Epilog

Ubrałem się w garnitur i spojrzałem w lustro. Przeczesałem ręką włosy i spojrzałem na kanapę, na której zawsze siedziała. Miałem nadzieję, że i tym razem tam będzie. Ale nie było jej. Łzy stanęły mi w oczach na przywołanie wszystkich wspomnień:
pocałunek w jej pokoju, to jak wstydziłem się zagadać, koncert na którym poznaliśmy się bardziej, spacer po plaży, to jak pobiłem Edwarda i jakiś dwóch kolesi, wszystkie pocałunki. Noc pod namiotem, wypadek. Nasza pierwsza wspólna noc.
Jedna łza powoli spłynęła po policzku, ale szybko ją otarłem. Wyszedłem z domu i wsiadłem do samochodu. Czekałem chwilę, na resztę rodziny, a kiedy wszyscy przyszli pojechaliśmy. Weszliśmy do kościoła. Usiadłem w pierwszej ławce. Na samym środku leżała biała trumna. Była otwarta, więc mogłem jeszcze widzieć Jess. Ale jej widok mnie bolał. Była ubrana w białą, koronkową sukienkę. Włosy miała rozpuszczone, a usta czerwone. Ona nigdy nie malowała ust! W rękach trzymała bukiet czerwonych róż. Na nogach miała białe szpilki. Nie mogłem. Odwróciłem wzrok.
- Ej, spokojnie. - Rydel podała mi chusteczkę.-Będzie dobrze...-spojrzała na Jessicę i tym razem jej także łzy zaczęły spływać po policzku. Przytuliłem ją. Ona i Jess były bardzo związane. Ksiądz opowiadał coś ciągle. Ale Go nie słuchałem. Po prostu nie potrafiłem. Wywołano mnie do przemowy. Wszedłem na stopień, nastawiłem mikrofon.
- Co mam powiedzieć? Nie znam słów, które będą mogły opisać mój ból. Była sensem mojego życia. Nie wyobrażam sobie nic bez niej. Kiedyś zamykałem oczy i wyobrażałem sobie szczęście. Widziałem ją. Dzisiaj? Dzisiaj widzę tylko pustkę. Nie umiem...nie umiem nic zrobić bez niej. Teraz nie wiem czy cokolwiek ma sens. - powoli zszedłem. Podszedłem do trumny i spojrzałem na nią. Na moją narzeczoną, której nie zdążyłem poślubić. Zbliżyłem się do niej i pocałowałem jej martwe, zimne wargi. Usiadłem na ławkę, obok Rydel. Obejrzałem się. Za mną siedziała zapłakana Maddie wtulona w Rikera, a obok nich rodzice Jess.

Po kolejnej gadaninie księdza i przemowie Maddie, Rydel i rodziców Jess zamknęli trumnę, a czwórka mężczyzn zabrała ją. My ruszyliśmy za nimi. Na całym cmentarzu roznosił się dźwięk skrzypiec. Tej smutnej melodii, którą zapamiętam na zawsze. Lekko zagłuszał ją ksiądz swoimi wypowiedziami. Ale i tak wyraźnie było słychać melodię. Doszliśmy na miejsce. Przejąłem od mamy wiązankę, z napisem ,,ostatnie pożegnanie". No właśnie Jess...ostatnie. Na sznurach powoli  opuścili trumnę w dół, a ja ciągle zjeżdżałem wzrokiem razem z nią...


Czekałem chwilę. Rodzice Jess położyli swoje kwiaty. Jej mama zapłakana i wtulona w zrozpaczonego męża. Ten widok także mnie bolał. Podszedłem i położyłem moją wiązankę. Nawet nie czułem już, kiedy po raz kolejny łzy spływały mi po policzku.

Ok. godziny 20.00 wróciłem do domu. Wszedłem do pokoju i opadłem bezradnie na łóżko. Poczułem coś pod plecami i wsadziłem pod nie rękę. Wyjąłem koszulkę. Koszulkę Jess, w której spała zawsze, jak nocowała u mnie. Jeszcze nawet było na niej czuć zapach Jessicy. Przypomniałem sobie o liście, który mi dała. Wstałem z łóżka i wyjąłem list z szuflady. Otworzyłem kopertę i zacząłem czytać.

,,Ross...jeśli to czytasz, to teraz pewnie mnie nie ma. Nie załamuj się, proszę. Będę zawsze koło Ciebie. Kocham Cię i zawsze będę. Uwierz, że dla mnie też to nie było łatwe. Pamiętasz, jak mój tata powiedział, że jesteś sensem mojego życia? Tak było. I jest. I w sumie jesteś też sensem mojego nie-życia. Próbowałam Cię rozśmieszyć. Znajdziesz dziewczynę, którą bardzo pokochasz. To nie będę ja, ale ją pokochasz jeszcze bardziej. Będziesz miał z nią dziecko. Będziecie bardzo szczęśliwi. I to ona będzie sensem Twojego życia. Ona i Twoje dziecko, rzecz jasna. Mam nadzieję, że o mnie nie zapomnisz, chociaż może tak byłoby Ci łatwiej. Mam do Ciebie jeszcze jedną prośbę: jeśli kiedyś spojrzysz na gwiazdy, to proszę, pamiętaj, że bardzo Cię kocham.
-Jess."

Uśmiechnąłem się delikatnie. Łzy nadal spływały po moich policzkach, a na dodatek wszystko na co spojrzałem kojarzyło mi się z nią. Łóżko, na którym razem spaliśmy, biurko, na którym odrabiała za mnie pracę domową, szafa, w której szukała dla siebie koszulki do spania, poduszka, którą we mnie rzucała. Przebrałem się w jakąś koszulkę i położyłem się do łóżka. Ręką pogładziłem jeszcze miejsce, na którym zawsze leżała. Przykryłem się kołdrą i spojrzałem jeszcze za okno. Zwróciłem wzrok w stronę nieba, na księżyc, który tej nocy świecił wyjątkowo mocno i na gwiazdy.
- Też Cię kocham, Jess. - szepnąłem i zamknąłem oczy.



To był mój pierwszy blog i szczerze mówiąc trochę mi przykro, że się kończy. Ale prawda jest taka, że nikt go nie czyta, no i ja sama nie mam już weny na dalsze pisanie. Także...to koniec, ale to jest mój najważniejszy blog, bo od niego wszystko się zaczęło.