#9

Kiedy powiedziałem Maddie i Riker'owi w jakim stanie jest Jess, odetchnęli  z ulgą, że z tego wyjdzie, jednak humor im się nie poprawił.

Wszedłem do sali Jessic'y i usiadłem na krześle przy jej łóżku. Złapałem ją za rękę i patrzyłem na nią tak, jakbym zaraz miał zacząć płakać. I tak się stało. 

-Dlaczego? Dlaczego Ty? Gdybym Cię wtedy odprowadził!- mówiłem przez łzy do dziewczyny, kiedy do sali weszła Maddie.

-Riker dzwonił do rodziców Jess. Mają tu przyjechać rano.-powiedziała stojąc w drzwiach. 

-Dobrze...-mówiłem ocierając łzy. 

Siedziałem z Jess całą noc, jednak Maddie kazałem iść do domu się przespać. Sam usnąłem na krześle, nie puszczając ręki Jess.

****

Poczułem czyjąś rękę na moim ramieniu. Przebudziłem się i spojrzałem kto mnie dotyka. Była to jakaś kobieta, załamana, zapłakana. Uśmiechała się do mnie, jednak wiedziałem, że sztucznie.

-Jestem mamą Jessic'y. Możesz już iść do domu.-powiedziała nagle kobieta. 

-Dzień dobry. Zostawię Panią i wrócę potem.- powiedziałem i wyszedłem z sali. 

Poszedłem do domu. Byłem strasznie zmęczony więc zasnąłem. 

*2 tygodnie później*

Mijały dni, a z  nią nadal nie było kontaktu. Siedziałem u niej codziennie i jedyne co mogłem robić, to patrzeć na nią i modlić się.

Tęskniłem za nią. Brakowało mi jej słów, jej szczęśliwych oczu, uśmiechu, czasem przemądrzałości..brakowało mi JEJ. 

Wiedziałem, że słyszy co do niej mówię, ale nie zdaje sobie z tego sprawy, więc opowiadałem jej wiele historii. 

-Jess, wróć do mnie, słyszysz? Brakuje mi Ciebie. Kocham Cię.-mówiłem jej szeptem, zawsze trzymając za rękę.

Z dnia na dzień zacząłem uświadamiać sobie, że ją kocham. Ale już nie tak, jak przyjaciółkę. 

W końcu i przed sobą musiałem się do tego przyznać. 

Poszedłem do domu. Już miałem znów położyć się spać, kiedy znów zadzwonił telefon. Ten sam telefon, który zniszczył mi życie, teraz je naprawił.

-Halo?- zapytałem zirytowany tym ciągłym wydzwanianiem. 

-Ross?! Przyjedź szybko do szpitala, słyszysz?! Przyjedź-krzyczała Mads. 

-Co się stało?-Pytałem zdziwiony i przerażony. 

-No przyjedź!-powiedziała i się rozłączyła. 

W mgnieniu oka byłem w szpitalu. Pobiegłem do sali Jess. Wszedłem tam, a moim oczom ukazał się widok, który ucieszył mnie jak nigdy dotąd się nie cieszyłem. 

Jess zmęczona siedziała na łóżku i rozmawiała z Mads i rodzicami. Podbiegłem do niej i ją przytuliłem. Odwzajemniła mój uścisk.

-Nie wiesz jak mi Cię brakowało-szepnąłem jej do ucha.